سواد ا ضطراب موج این توفان نشد روشن

به جیب خم نگاه چشم حیرانست افلاطون

تب شوق که می جوشد ز مغز استخوان من

که از نبضم چوتار شمع آتش می جهد بیرون

حباب آن به که عینک بشکند در دیده جیحون

گرفتم وا شکافی پرده رمز نفسها را

چه خواهی خواند جز اوهام از این سطر هوا مضمون