پا به دامن کش که دارد عجز پیمای طلب

در خور طول است چینهایی که دارد آستین

عالمی در سایه می جوید پناه از آفتاب

گر عیار مهرگیری نیست بی آثار کین

عشرت روی زمین از آبله زیر نگین

لذت دنیا نمی سازد به کام عافیت

عالمی خفته ست در نیش از هوای انگبین