در خور طول است چینهایی که دارد آستین

غافل از دیدار آن چشم حیاپرور نه ایم

تیغ خوابانیده ای دارد نگاه شرمگین

دستگاهت هر قدر بیش است کلفت بیشتر

عالمی در سایه می جوید پناه از آفتاب

گر عیار مهرگیری نیست بی آثار کین

پا به دامن کش که دارد عجز پیمای طلب