چون شرار از وحشت کمفرصتیهای وصال

عشرت روی زمین از آبله زیر نگین

لذت دنیا نمی سازد به کام عافیت

عالمی خفته ست در نیش از هوای انگبین

حیرت آیینه می گردد نگاه واپسین

کی توانم پنجه با سرپنجه خورشید زد

من که پشت سایه نتوانم رساندن بر زمین