من که پشت سایه نتوانم رساندن بر زمین

چون شرار از وحشت کمفرصتیهای وصال

حیرت آیینه می گردد نگاه واپسین

کی توانم پنجه با سرپنجه خورشید زد

پیری از دمسردی یاسم به خاکستر نشاند

شعله هم دارد درین فصل احتیاج پوستین

گر نه از قرب حضورت نقد مژگان روشن است