کی توانم پنجه با سرپنجه خورشید زد

عالمی خفته ست در نیش از هوای انگبین

چون شرار از وحشت کمفرصتیهای وصال

حیرت آیینه می گردد نگاه واپسین

من که پشت سایه نتوانم رساندن بر زمین

پیری از دمسردی یاسم به خاکستر نشاند

شعله هم دارد درین فصل احتیاج پوستین