تو می خرامی و من نقش بسته ام به زمین

ز بس به حسرت رنگ حنا گداخته ام

ز خاک من کف پای تو می شود رنگین

هجوم حیرتم از نقش پای خود دریاب

چو کوه غیر زمینگیری ام علاجی نیست

شکست در ره من شیشه ها دل سنگین

تپیدن از چه جرس وام بایدم کردن