صد گلستان رنگ دربارست حسن اما چه سود

بر میان زنار باید بستن از خط جبین

وادی امید بی پایان و فرصت نارسا

می روم بر دوش حسرت چون نگاه واپسین

خانه آیینه ما نیست جز یک گل زمین

در بساطی کز هوس فکر اقامت کرده ایم

خانه پا در حنا نتوان گرفتن همچو زین