خانه آیینه ما نیست جز یک گل زمین

وادی امید بی پایان و فرصت نارسا

می روم بر دوش حسرت چون نگاه واپسین

صد گلستان رنگ دربارست حسن اما چه سود

در بساطی کز هوس فکر اقامت کرده ایم

خانه پا در حنا نتوان گرفتن همچو زین

سایه وتمثال هرگز شخص نتواند شدن