که نقش عافیتی داری و نشستنش است این

نفس کدام و چه دل ای جنون تخیل هستی

در آتش است سپندی که گرم جستنش است این

به حیرت آینه بشکن نفس به سرمه گره زن

عدم شمار وجودت غبارگیر نمودت

جهان شکنجه وهمست و طور رستنش است این

بلندی مژه سامان کن از مراتب همت