بلندی مژه سامان کن از مراتب همت

که نقش عافیتی داری و نشستنش است این

عدم شمار وجودت غبارگیر نمودت

جهان شکنجه وهمست و طور رستنش است این

به دامنی که تو داری نظر شکستنش است این

نیافت سعی تامل ز شور معنی بیدل

جز اینکه نغمه ساز ز خود گسستنش است این