عدم شمار وجودت غبارگیر نمودت

در آتش است سپندی که گرم جستنش است این

به حیرت آینه بشکن نفس به سرمه گره زن

که نقش عافیتی داری و نشستنش است این

جهان شکنجه وهمست و طور رستنش است این

بلندی مژه سامان کن از مراتب همت

به دامنی که تو داری نظر شکستنش است این