چون حبابم از نفس نقد عدم در آستین

گرگدا دست طمع دزدد ز هم در آستین

می کشد خشکی کف اهل کرم در آستین

در قمار زندگی یا رب چه باید باختن

برگ و ساز بی بری غیر از ندامت هیچ نیست

سرو چندین دست می سابد بهم در آستین

ناله گر بر لوح هستی خط کشد دشوار نیست