یک گلم هم درگریبانست و هم در آستین

آنقدرکاهیدم از درد سخن کز پیکرم

نال دارد پیرهن همچون قلم در آستین

بسکه چون شمعم تنک سرمایه این انجمن

این زمان در کسوت رنگم گریبان می درد

همچو گل دستی که بر سر می زدم در آستین

وضع آسایش رواج عالم ایثار نیست