خضر اگر زبن دشت مطلوبست گمراهی گزین

هیچکس خود را نمی خواهد غبارآلود عجز

ای گدا گر اختیاری باشدت شاهی گزین

پرتو شمع هدایت درکمین غفلت است

جاه اگر بالد همین شاهی ست اوج عبرتش

ازکمال فقر باش آگه هواللهی گزین

هر دو عالم شوخی پست و بلند ناز اوست