ناسور را به داغ دوا می کنند و بس

ای ناله همتی ز نهال بلند او

برقی به ماه نو زد و گردی به موج گل

از ابروی اشاره نعل سمند او

جز سوختن چه چاره کند دردمند او

آنجا که برق جلوه او عرض ناز داشت

آیینه بود مجمرو جوهر سپند او