جز سوختن چه چاره کند دردمند او

برقی به ماه نو زد و گردی به موج گل

از ابروی اشاره نعل سمند او

ناسور را به داغ دوا می کنند و بس

آنجا که برق جلوه او عرض ناز داشت

آیینه بود مجمرو جوهر سپند او

زنهار! ازحلاوت دنیا، مخور فریب