زنهار! ازحلاوت دنیا، مخور فریب

جز سوختن چه چاره کند دردمند او

آنجا که برق جلوه او عرض ناز داشت

آیینه بود مجمرو جوهر سپند او

تا زندگیت تلخ نگردد ز قنداو

تیغی ست آسمان که به انداز زخم صبح

دندان نماست جوهرش از زهرخند او