آیینه بود مجمرو جوهر سپند او

ناسور را به داغ دوا می کنند و بس

جز سوختن چه چاره کند دردمند او

آنجا که برق جلوه او عرض ناز داشت

زنهار! ازحلاوت دنیا، مخور فریب

تا زندگیت تلخ نگردد ز قنداو

تیغی ست آسمان که به انداز زخم صبح