قصر فنا اگر چه ز اوهام برتر است

تا زندگیت تلخ نگردد ز قنداو

تیغی ست آسمان که به انداز زخم صبح

دندان نماست جوهرش از زهرخند او

یک لغز وار بیش ندیدم کمند او

بیخوابی فسانه طوبی که می کشد

ماییم و سایه مژه های بلند او