یک لغز وار بیش ندیدم کمند او

تیغی ست آسمان که به انداز زخم صبح

دندان نماست جوهرش از زهرخند او

قصر فنا اگر چه ز اوهام برتر است

بیخوابی فسانه طوبی که می کشد

ماییم و سایه مژه های بلند او

بیدل مباش ایمن از آفات روزگار