ز تکلیف دم تیغش خجالت می کشم ورنه

که پنداری حنا بسته ست دست بهله دار او

به داغی آشناگشتیم مفت عیش موهومی

در ین گلشن گلی چیدیم ما هم از بهار او

سر سودایی دارم که بی مغزی ست بار او

حیا می خواهد از ما نازک اندامی که از شرمش

دو عالم چشم پوشد تا شود یک جامه وار او