حیا می خواهد از ما نازک اندامی که از شرمش

در ین گلشن گلی چیدیم ما هم از بهار او

ز تکلیف دم تیغش خجالت می کشم ورنه

سر سودایی دارم که بی مغزی ست بار او

دو عالم چشم پوشد تا شود یک جامه وار او

وطن گر مایه افسردن است آوارگی خوشتر

ز نومیدی گداز سنگ می خواهد شرار او