ز نومیدی گداز سنگ می خواهد شرار او

حیا می خواهد از ما نازک اندامی که از شرمش

دو عالم چشم پوشد تا شود یک جامه وار او

وطن گر مایه افسردن است آوارگی خوشتر

جهانی برد داغ حسرت رنگ قبول اینجا

دلی آورده ام من هم به امید نثار او

ز آفات زمان بیدل خدایش در امان دارد