وطن گر مایه افسردن است آوارگی خوشتر

سر سودایی دارم که بی مغزی ست بار او

حیا می خواهد از ما نازک اندامی که از شرمش

دو عالم چشم پوشد تا شود یک جامه وار او

ز نومیدی گداز سنگ می خواهد شرار او

جهانی برد داغ حسرت رنگ قبول اینجا

دلی آورده ام من هم به امید نثار او