دارم دلی به سینه کز افسون نرگست

هر چند دورم از چمن جلوه گاه او

میخانه است شوق به یاد نگاه او

فیروز نیست سرمه به روز سیاه او

آنجا که از اسیر تو جرات طلب کنند

جز شرم نیستی که شود عذر خواه او