فیروز نیست سرمه به روز سیاه او

هر چند دورم از چمن جلوه گاه او

میخانه است شوق به یاد نگاه او

دارم دلی به سینه کز افسون نرگست

آنجا که از اسیر تو جرات طلب کنند

جز شرم نیستی که شود عذر خواه او

خوبی ز الفت ذقنت ره به در نبرد