غافل ز خط مباش که صفهای ناز حسن

جز شرم نیستی که شود عذر خواه او

خوبی ز الفت ذقنت ره به در نبرد

یوسف از آن گریخت در آغوش چاه او

درهم شکسته است غبار سپاه او

در وادیی که شرم نقاهت گشوده است

بر چشم نقش پا مژه پوشد گیاه او