درهم شکسته است غبار سپاه او

خوبی ز الفت ذقنت ره به در نبرد

یوسف از آن گریخت در آغوش چاه او

غافل ز خط مباش که صفهای ناز حسن

در وادیی که شرم نقاهت گشوده است

بر چشم نقش پا مژه پوشد گیاه او

محتاج عرض نیست شکوه غرور عشق