در وادیی که شرم نقاهت گشوده است

یوسف از آن گریخت در آغوش چاه او

غافل ز خط مباش که صفهای ناز حسن

درهم شکسته است غبار سپاه او

بر چشم نقش پا مژه پوشد گیاه او

محتاج عرض نیست شکوه غرور عشق

گردون چو آستین شکند دستگاه او