ذره به بال آفتاب تا به سپهر می رود

باز چو صبح کرده ام تحفه بارگاه تو

رنگ شکسته ای که نیست قابل گرد راه تو

کیست به خود نمی کند ناز ز دستگاه تو

بسکه شکوه جلوه ات ریخته است ز هر طرف

عکس به روی آینه ، آینه درپناه تو