بسکه شکوه جلوه ات ریخته است ز هر طرف

رنگ شکسته ای که نیست قابل گرد راه تو

ذره به بال آفتاب تا به سپهر می رود

کیست به خود نمی کند ناز ز دستگاه تو

عکس به روی آینه ، آینه درپناه تو

خاک شهید غمزه ات گرد کند چه ممکنست

سرمه نمی شود سفید از مژه سیاه تو