کیست به خود نمی کند ناز ز دستگاه تو

باز چو صبح کرده ام تحفه بارگاه تو

رنگ شکسته ای که نیست قابل گرد راه تو

ذره به بال آفتاب تا به سپهر می رود

بسکه شکوه جلوه ات ریخته است ز هر طرف

عکس به روی آینه ، آینه درپناه تو

خاک شهید غمزه ات گرد کند چه ممکنست