چون سایه سر به خاک نه و آرمیده رو

همچون نفس به آینه دل رسیده رو

یعنی درین مکان نفسی واکشیده رو

تسلیم خضر مقصد موهوم ما بس است

آخر به خواب نیستی از خوبش رفتنی است

باری فسانه من و ما هم شنیده رو

زبن دشت خارها همه بر باد رفته اند