باری فسانه من و ما هم شنیده رو

تسلیم خضر مقصد موهوم ما بس است

چون سایه سر به خاک نه و آرمیده رو

آخر به خواب نیستی از خوبش رفتنی است

زبن دشت خارها همه بر باد رفته اند

از خود چو سیل بر اثر آب دیده رو

عالم تمام معبد تسلیم بیخودی ست