خشک است جبین یک دو عرق آینه گر شو

نامنفعلی گریه کن و چون مژه تر شو

حیف است رعونت دمد از جوهر ذاتت

گرتیغ کنندت تو چو آیینه سپر شو

جبیی که نداری نفسی نذر جنون کن