گرتیغ کنندت تو چو آیینه سپر شو

نامنفعلی گریه کن و چون مژه تر شو

خشک است جبین یک دو عرق آینه گر شو

حیف است رعونت دمد از جوهر ذاتت

جبیی که نداری نفسی نذر جنون کن

گر شب دمد از محفل امکان تو سحر شو

تسلیم ز احباب تغافل نپسندد