جبیی که نداری نفسی نذر جنون کن

خشک است جبین یک دو عرق آینه گر شو

حیف است رعونت دمد از جوهر ذاتت

گرتیغ کنندت تو چو آیینه سپر شو

گر شب دمد از محفل امکان تو سحر شو

تسلیم ز احباب تغافل نپسندد

گرنیست ادب سر به زمین دست به سر شو