عمریست می کشیدم گردن به سوی زانو

هر جلوه را درین بزم آیینه است منظور

تمثال دل مجو بید نادیده روی زانو

شکر قد دوتایم امروز فرض گردید

مشق دبیر اسرار چندین نشست دارد

اما نمی توان خواند حرف مگوی زانو

چون برگ گل به یادت یک صبح غنچه بودم