اما نمی توان خواند حرف مگوی زانو

شکر قد دوتایم امروز فرض گردید

عمریست می کشیدم گردن به سوی زانو

مشق دبیر اسرار چندین نشست دارد

چون برگ گل به یادت یک صبح غنچه بودم

شد عمر در جبینم خفته ست بوی زانو

زین فکرهای باطل چیزی نمی گشاید