شد عمر در جبینم خفته ست بوی زانو

مشق دبیر اسرار چندین نشست دارد

اما نمی توان خواند حرف مگوی زانو

چون برگ گل به یادت یک صبح غنچه بودم

زین فکرهای باطل چیزی نمی گشاید

گیرم فتاده باشم سر درگلوی زانو

بیحاصلان سرا پا اندوه در کمینند