گیرم فتاده باشم سر درگلوی زانو

چون برگ گل به یادت یک صبح غنچه بودم

شد عمر در جبینم خفته ست بوی زانو

زین فکرهای باطل چیزی نمی گشاید

بیحاصلان سرا پا اندوه در کمینند

چیزی نروید از بید جز آرزوی زانو

تغییر وضع تسلیم بر غنچه هم ستم کرد