چیزی نروید از بید جز آرزوی زانو

زین فکرهای باطل چیزی نمی گشاید

گیرم فتاده باشم سر درگلوی زانو

بیحاصلان سرا پا اندوه در کمینند

تغییر وضع تسلیم بر غنچه هم ستم کرد

یارب پی چه راحت گشتم عدوی زانو

بیدل چو موج گوهر در فکر خوبش خشکم