یارب پی چه راحت گشتم عدوی زانو

بیحاصلان سرا پا اندوه در کمینند

چیزی نروید از بید جز آرزوی زانو

تغییر وضع تسلیم بر غنچه هم ستم کرد

بیدل چو موج گوهر در فکر خوبش خشکم

پیشانی ام قدح زد اما به جوی زانو