چون رگ یاقوت در خونم نگاه

نخوت شاهی دهان اژدهاست

شمع را در می کشد آخرکلاه

عمرها شد می تپد بی روی دوست

در خیالش محو شد آثار من

این کتان را شست آخر نور ماه

در ادبگاه خم ابروی او