در خیالش محو شد آثار من

شمع را در می کشد آخرکلاه

عمرها شد می تپد بی روی دوست

چون رگ یاقوت در خونم نگاه

این کتان را شست آخر نور ماه

در ادبگاه خم ابروی او

ماه نو دارد زبان عذر خواه