باده روشن مشربی وانگاه درد؟

خنده لب وا می کند از حرف آه

ای زبان لافت افسون سلوک

باشد از مقراض مشکل قطع راه

پرتو خورشید و مه ، وانگه سیاه

بی زبانی از خجالت رستن است

عذر تا باقیست می بالد گناه