باشد از مقراض مشکل قطع راه

ناامیدی فتح باب عشرت است

خنده لب وا می کند از حرف آه

ای زبان لافت افسون سلوک

باده روشن مشربی وانگاه درد؟

پرتو خورشید و مه ، وانگه سیاه

بی زبانی از خجالت رستن است