ناامیدی فتح باب عشرت است

کشت ما را دود می باشد گیاه

زندگانی از نفس جان می کند

عمرها شد می کشم یوسف ز چاه

خنده لب وا می کند از حرف آه

ای زبان لافت افسون سلوک

باشد از مقراض مشکل قطع راه