ای زبان لافت افسون سلوک

عمرها شد می کشم یوسف ز چاه

ناامیدی فتح باب عشرت است

خنده لب وا می کند از حرف آه

باشد از مقراض مشکل قطع راه

باده روشن مشربی وانگاه درد؟

پرتو خورشید و مه ، وانگه سیاه